21

jan

2015

Wij gaan trouwen…

Wedding - tekst 2 - wij gaan trouwen - png

Het was een zomerse dag en samen met haar vriend kwam mijn zus ons vertellen over haar vakantie. Twee weken lang hadden zij genoten van de zon, de zee en het lekkere eten in Griekenland. Er lag een gelukzalige glimlach op haar lippen, het kwam vast door de vakantie, dacht ik. Mijn zus keek haar vriend enthousiast en vragend aan. ‘Zullen we het dan maar vertellen?’

‘Wij gaan trouwen!’ Afgelopen jaar hadden wij als familie al ervaren hoe het is om een nichtje of (in mijn ouders geval) een kleindochter te krijgen; om de familie uit te breiden. Maar nu was een ander prachtig moment aangebroken, mijn zus en haar vriend die ons vertelden dat zij gaan trouwen. Om mijn zus haar ringvinger straalde een prachtige ring. Het was echt, nadat zij 9 jaar bij elkaar zijn, gaan zij nu dan eindelijk trouwen.

‘Hjal…’ De afkorting van mijn naam, die ik al jaren hoor, kwam uit haar mond. Haar woorden klonken gelukkig. ‘Ik wil jou graag als mijn getuige!’ Jarenlang riep mijn zus dat ze graag haar twee broers als getuigen wilde zodra zij zou gaan trouwen. Ik was twaalf jaar en wist eigenlijk niet eens wat een getuige was. Een getuige was in mijn ogen iemand die achter de bruid stond bij het altaar, zoals in de films die ik vroeger met haar keek. Hoe vaak zij vroeger ook zei dat ze dit wilde, was ik het toch vergeten. Het kwam als een verrassing, een prachtige verrassing.

Op een druilige donderdagmiddag ging ik samen met mijn moeder, mijn zus en haar hoogzwangere vriendin kijken naar bruidsjurken. In de winkel hingen honderden jurken, waar de een nog mooier was dan de ander. We kozen vier jurken uit die zij zou passen. Jurk één was mooi. Jurk twee was matig. Jurk drie was prachtig.

Het was tijd voor jurk 4. De verkoopster die mijn zus hielp met het aantrekken van de jurken zei tegen haar: ‘Doe je ogen eens dicht, je mag ze pas open doen zodra je voor de spiegel staat.’ Langzaam liep mijn zus naar de spiegel, ik stel mij voor hoe haar hart bonsde in haar keel. ‘Doe maar open.’ Langzaam opende zij haar ogen, ze keek vol ongeloof en direct schoten de tranen in haar ogen. Ik zou nu graag heel stoer willen zeggen dat ik het wel droog hield, als een echte man. Maar dat was absoluut niet het geval. Mijn eigen zus, zo fascinerend mooi, in zo’n prachtige jurk. Een jurk, onbeschrijfelijk mooi. Deze jurk moest het worden, dit was hem!

Op mijn eigen bruiloft zal mijn partner waarschijnlijk een prachtig Hugo Boss pak dragen met een klein rood pochet en lakleren schoenen. Zijn gezicht is mij nog niet helemaal duidelijk, maar dat zal met de jaren vast goed komen. Hoe prachtig dit mij ook lijkt, ik vind het toch jammer dat ik nooit zal trouwen met iemand die er zo prachtig uit ziet in een trouwjurk, als mijn zus…

Zullen we het dan maar vertellen

Share this:

About Author

Wallflower

Hjalmar. 18. Wallflower. Enthousiast. Leergierig. Schrijver. “Be who you are and say what you feel because those who mind don't matter and those who matter don't mind.”

 


9 Responses

  • Ellis

    Awww, wat ben je toch een schatje! Supermooi geschreven Hjalmar <3

  • Lindy

    Wauw Hjal!! Wat geweldig mooi geschreven.. Trots om die zus te mogen zijn!!

  • Anieke

    Wauw. Mooi stuk.

  • Diana

    Ontroerend mooi geschreven!

  • Franciska Leeuw

    Wat kan jij toch mooi schrijven zeg. Het raakt mijn hart en dat is een goed teken. Ga zo door, wellicht moet je eens een boek schrijven

  • Tea

    Prachtig Hjalmar!

  • Bianca

    Mooi hoor

  • Kim

    Wat heb je dit mooi geschreven zeg!

  • Joyce

    Wat super mooi geschreven wat leuk ! je bent zo’n lieve spontane jongen! Super leuk !

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>