25

jan

2015

Vluchtig

Vluchtig 1 - 1 Verkleind

Als hij lachte kreeg ik overal kippenvel. Wanneer hij mij diep in mijn ogen aankeek, kreeg ik een warm gevoel. Bij elke zoen voelde ik mij geliefd. Alles aan hem was prachtig en fascinerend. Hij was lang, aandoenlijk en lief. Voor mij was hij meer dan perfect. Dit was juist, ik was verliefd. Niets of niemand zou kunnen stoppen wat wij hadden, althans, dat dacht ik.

Zijn lach deed mij niks meer. De ogen die mij eens zo verliefd aankeken, waren dat niet meer. Zijn lippen stonden niet meer in een trotse glimlach als hij mij zag. Alles waar ik van was gaan houden, was weg. Ik irriteerde mij aan hoe hij deed en de dingen die hij zei. Wat wij hadden was gebroken, niet meer te repareren.

Voor het eerst in mijn leven was ik verliefd. Nog nooit was ik op deze manier verliefd geweest, ik had mij eraan overgegeven. Het was het soort verliefdheid waarbij je wilt dat iedereen het ziet en weet. Zodat ze aan je vragen ‘Wat is er aan de hand? Hoe komt het dat je zo vrolijk bent?’ en je dan kan antwoorden met een grote glimlach op je gezicht ‘Oh, niks hoor’.

Steeds maar weer was ik op zoek naar bevestiging. Voor mijn gevoel was ik zijn liefde niet waard, daarom probeerde ik het te koesteren. Ik dacht dat dat verliefdheid was, de ander voor jezelf stellen. Ondanks dat ik opzoek was naar bevestiging, nam hij onzekerheid weg. Tot het moment dat hij dat niet meer deed, toen kwam de onzekerheid terug.

Vluchtig, dat is wat het was.

Wanneer ik op weg was naar huis hoopte ik soms dat hij daar zou zijn. Gewoon, als verrassing. Dat hij daar aan de keukentafel of het randje van mijn bed zou zitten. Dat hij dan zou vragen ‘Hoe was je dag lieverd?’. Daar heb ik nog een tijd op gehoopt. Misschien verlangde ik naar hem, misschien naar geborgenheid.

Van eindeloze gesprekken over de belangrijkste zaken, naar helemaal geen gesprekken meer. Toch kan ik niet blijven leven in de nare nasmaak van ons geluk. Ik weiger vast te klampen aan de nare herinneringen, al is dat soms alles wat in mij leeft. Ik zou mijzelf bedriegen wanneer ik zeg dat alles wat wij hadden een leugen was. Misschien zou ik het mezelf makkelijker maken als ik dat deed, dan zou het soms wat minder pijn doen.

Ik zag een toekomst voor mij, op korte termijn, waarin wij gelukkig waren. Dat geluk is er, maar dan wel zonder elkaar. Met hem had ik een prachtige tijd waar ik dankbaar voor ben, waar ik geen moment spijt van heb gehad. Vluchtig, dat is wat het was. Dit is het punt waar ik aan mijzelf moet toegeven dat het soms beter is om los te laten, dan om vast te houden aan een mooie herinnering.

Liefde zorgde ervoor dat ik van mijn voeten werd geveegd en dat ik nu sterker sta.

Nasmaak

Share this:

About Author

Wallflower

Hjalmar. 18. Wallflower. Enthousiast. Leergierig. Schrijver. “Be who you are and say what you feel because those who mind don't matter and those who matter don't mind.”

 


7 Responses

  • Kim

    Prachtig geschreven.. Soms moet je inderdaad loslaten om verder te komen..

  • Ellis

    You’ve got some skills man. Love your way of writing! Why is this in English? Geen idee.

  • Melissa

    Geweldig geschreven echt super mooi geschreven.

    men zegt wel eens dat je een liefde pas echt kan vergeten als je een nieuwe liefde vind.

  • bert

    Heftig en toch o zo herkenbaar mannen … :(

  • Sven

    Mijn complimenten, prachtig geschreven!
    Heel herkenbaar, het is sinds een paar maanden ook uit met mijn toenmalige vriendje. Ook mijn eerste echte liefde.

    Ga zo door met schrijven!

  • Eric

    Wauw! Dit is echt een prachtig stuk tekst. Super mooi beschreven.

  • Iris

    Echt super mooi, tranen in mijn ogen ervan. Super super mooi

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>