07

dec

2014

Stapje voor stapje

“Jij bent anders.” “Sorry?” vroeg ik haar verrast.

Samen met mijn moeder was ik naar Frankrijk afgereisd voor een week in een van de prachtigste steden ter wereld, Parijs. We hadden een appartement gehuurd in Montmarte, vlakbij de Sacré -Coeur. Een buurt waar ik mij gelijk helemaal op mijn plek voelde. De dame waarvan wij het appartement huurden was een dame die op stand leefde, dat probeerde ze ieder geval uit te stralen. Ze droeg haar geld graag bij zich in de vorm van parelkettingen en gouden ringen met diamanten. Haar perfect rood gelakte nagels toonden een soort trots aan het einde van haar lange dunne vingers. “Jij bent niet zoals de meeste jongeren…” zei ze in haar gebrekkige Engels. Hoewel de dame mij nog geen tien minuten had gezien zag zij wat in mij. “De meeste jongeren zouden gelijk hun spullen neergooien en ongeïnteresseerd kijken. Maar jij bent anders, jij bent oprecht geïnteresseerd.”

Misschien kwam het wel omdat ik de dame vertelde dat ik geïnteresseerd ben in kunst en cultuur of misschien kan zijn mensen gewoon goed inschatten, maar zij zag iets in mij. “Jij hebt een oude ziel.” Nu, bijna twee jaar later, spoken de woorden die zij zei nog weleens door mijn hoofd heen. Niet per se omdat zij ze zei, maar omdat ik me steeds beter in haar woorden kan vinden.

Toch vraag ik mij af wat nou precies een ‘oude ziel’ is. Wanneer ik google naar ‘oude ziel’ kom ik allemaal paranormale en spirituele websites tegen. Zij hebben allemaal hun eigen manier om te verklaren wat volgens hen een oude ziel is. Zo kwam ik ook een test tegen waarbij je door middel van vijf vragen er achter kan komen of je een oude ziel hebt. Heel betrouwbaar is dit natuurlijk niet, 95,5% van de mensen die deze test hebben gedaan hebben namelijk een oude ziel. Dat volgens hen inhoudt dat dit het laatste leven van jouw ziel is. Dat klinkt toch best wel pijnlijk.

Sommigen mensen zeiden toen ik jong was dat ik een oude ziel had. Mijn moeder zei altijd “Jij wilde nooit baby zijn”. Dit verklaarde zij door te zeggen dat ik als baby altijd huilde en op iets latere leeftijd opkeek naar de ouderen. Al sinds dat ik heel erg klein was, wilde ik bij de grote mensen horen en net zoals zij zijn. Leeftijdsgenoten kon ik het tot een bepaalde leeftijd wel goed mee vinden, totdat ik ziek werd. Toen ik veertien was heb ik een aantal jaar last gehad van een vermoeidheidssyndroom. Dit was het moment dat ik een ander pad ging bewandelen dan mijn leeftijdsgenoten. Dat ik mij volwassener begon te voelen dan anderen van mijn leeftijd.

De periode dat ik ziek was, was heel naar. Ik voelde me niet goed, ging amper naar school en bracht mijn dagen door in bed. Doordat ik weinig deed en steeds maar vermoeid was, zag ik nog maar weinig positieve dingen en soms vroeg ik mij af waarvoor ik het allemaal deed. Na vele doktersonderzoeken heb ik een aantal maanden in een revalidatiecentrum doorgebracht. Hoe naar deze periode ook was, het was ook een periode waar ik achteraf dankbaar voor ben. Ik heb er een hoop van geleerd en bijzondere mensen ontmoet.
Zo was er een meisje, zij was veertien jaar en had een hersenbloeding gehad. Ook al kon zij een hoop dingen niet meer doen zoals eerst, was zij altijd positief en elke morgen zat ze met een enorme glimlach aan het ontbijt. Ik kan mij nog goed herinneren dat ze vaak stukken uit liedjes of reclames zong, om zo duidelijk te maken wat ze bedoelde. “Jazeker de hypotheker”, “Stapje voor stapje, steeds een beetje beter.” en “Komt wel goed schatje” waren dingen die ik toen dagelijks voorbij hoorde komen. Wanneer ik haar ergens mee probeerde te helpen zei zij altijd: ‘Nee, zelf doen.’ Haar wilskracht was wonderbaarlijk. Als ik dankbaar ben voor een persoon die ik heb ontmoet, is zij het. Nog elke dag denk ik even aan haar en haar positiviteit. Wanneer ik soms de moed op wil geven, denk ik aan haar kracht en kan ik weer heel even de wereld aan.

Ik weet van mijzelf dat ik mij meer op mijn gemak voel bij mensen die wat ouder zijn, die wat meer hebben meegemaakt en gezien hebben van het leven. Sommigen noemen dat een oude ziel, of het dat nou is,maakt ook eigenlijk niet zo veel uit. Ik vond het vaak wat lastiger om met leeftijdsgenoten om te gaan, omdat mijn belevingswereld misschien wat anders is. Maar ook dat gaat tegenwoordig steeds makkelijker, iedereen wordt ouder. Toch blijf ik het bijzonder vinden dat die dame daar in die grote stad wat in mij zag. Zij dacht dat ik speciaal was.

Stapje voor Stapje

Share this:

About Author

Wallflower

Hjalmar. 18. Wallflower. Enthousiast. Leergierig. Schrijver. “Be who you are and say what you feel because those who mind don't matter and those who matter don't mind.”

 


5 Responses

  • Albert

    Weer leuk geschreven Hjallmar, de ondertoon van je verhaal sprak mij natuurlijk aan. Ga door en ook je videos zijn zeer veramelijk

  • maud

    wat mooi geschreven, en ik kan me ook nog helemaal in het verhaal vinden.
    ik vind het altijd super leuk om je verhalen t lezen :)

  • germaine

    wauw lieve Hjalmar wat mooi xxxxx

  • Kim

    Leuk om dit te lezen en zo een beetje mee van jou te weten te komen :)

  • Ellis

    Prachtig geschreven lieverd!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>