29

okt

2014

Rust? Wat is dat?!

Rust? Wat is dat?!“Logan, could you sign my book please? Logan, can I make a picture with you? Logan, Logan, Logan…” Terwijl ik het geschreeuw, gejank en gebedel van verschillende jonge meisjes hoor, vraag ik mij af hoe ik hier terecht ben gekomen. Hier bij de première van een Amerikaanse blockbuster. Hier bij de rode loper. Hier als pers. Hier met een grote camera op mijn schouder. Hoor ik hier wel? Houd ik nou niet iedereen voor de gek? Houd ik mezelf niet voor de gek?

De afgelopen paar weken waren werkelijk bizar. Waar ik ongeveer 1,5 jaar terug elke avond in bed doorbracht met verscheidene tv-series, had ik de afgelopen paar weken niet eens tijd om genoeg uur te slapen. Ik weet werkelijk niet meer precies wanneer het allemaal begon, mijn herinneringen over de afgelopen maand gaan allemaal door elkaar heen. Het ging allemaal zo onwijs snel.

Rust? Wat is dat?!

Vroeger, als mensen zeiden dat hun leven als een achtbaan voelde, moest ik stiekem altijd een beetje lachen. Ik geloofde er niks van, in mijn ogen kon je altijd wel even een moment van rust vinden. Het leven kan dan wel overweldigend zijn, maar ik kon me niet voorstellen dat het ooit voor mij zo overweldigend zou kunnen zijn. Je zou kunnen zeggen dat ik nogal naïef was. De afgelopen maand voelde mijn leven namelijk echt als een achtbaan. Het leek alsof ik continu onderweg was naar het volgende feestje of evenement. Ik had steeds wel iets om naar uit te kijken.

Blog 1

Dit hele avontuur begon met het nieuws dat ik was aangenomen als adjunct-hoofdredacteur voor Expreszo. Een hele nieuwe uitdaging met de bijpassende verantwoordelijkheid. Dit was hetgene waar ik naar zocht, een nieuw project waar ik mij goed op kan gaan focussen. Daarboven op is dit ook iets wat echt bij mij past en waar ik mijn creativiteit in kwijt kan.

Op drie oktober ben ik met mijn beste vriend naar het concert van Jay Brannan geweest. Iets waar ik al maanden lang naar uitkeek en wat nog mooier was dan ik had durven dromen. Het optreden vond plaats in de kleine zaal in Paradiso. Voor het concert tweette ik naar Jay Brannan dat ik naar zijn concert kwam. Hij reageerde en zei: “See u tonight!! :D”. Stiekem had ik gehoopt dat ik Jay even zou ontmoeten, maar ik ging er niet vanuit dat dit daadwerkelijk zou gebeuren.

Nadat Jay zijn nummers had gespeeld, die zoveel voor mij betekenen en ik volmondig meezong, kwam hij terug om even een praatje te maken met zijn fans. “Jay, I want to thank you so much for your songs…” Ik vertelde hem over wat zijn nummers voor mij betekenen en hoe zijn liedjes mij geholpen hebben tijdens mijn coming out. Hij vond mijn Housewife shirt te gek vond en zette daar ook graag een handtekening op. Hij zei dat hij mijn woorden lief vond en bedankte mij daarvoor. We maakten een foto en toen ik weg liep zei hij: “I’ll see you on twitter.” Hij wist wie ik was, waarschijnlijk als ‘die Nederlandse jongen met die bril’. Maar toch, mijn idool wist wie ik was. De afgelopen maand heb ik Jay’s stem nog een aantal keer in mijn hoofd gehoord, als een mantra herhaalde ik soms de dingen die hij zei.

Jay Hjalmar

Dit was een maand vol met dingen die ik voor het eerst deed. Zo ging ik voor het eerst naar een concert, maar bezocht ik ook voor de allereerste keer een opera. Niet zomaar een opera, nee. Ik was uitgenodigd om Sweeney Todd van de Nederlandse Reisopera te komen bekijken. Ik zat eerste rang en kon geen genoeg krijgen van deze voorstelling. Het verhaal was prachtig, het decor was geweldig en de zang was formidabel. Een hele bijzondere ervaring.

sweeney

De dag na de voorstelling stond er een journaliste bij mij op de stoep. Zij was van de regionale krant en kwam mij interviewen over mijn blog. Mijn allereerste interview over iets waar ik onwijs trots op ben, het voelde bijzonder. Ik hoorde mezelf praten over waar wall-flower.nl voor staat. Ineens voelde ik mij heel zakelijk en professioneel. Het was de eerste keer deze maand dat ik besefte dat ik journalist wilde worden, dat gevoel kwam nog vaker terug. Waar ik mij tijdens dat interview volwassen voelde, was ik dat toen nog niet. Een paar dagen later was pas mijn verjaardag, vanaf dat moment was ik eindelijk volwassen. Mijn verjaardag was erg fijn met vrienden en familie. Ik heb lieve felicitaties gehad en mooie cadeaus. Maar of ik me nu echt anders voel nu ik achttien ben? Eigenlijk niet. Klik hier om het interview te lezen.

krant-2

Naast alle leuke evenementen en feestjes, ging ik ook gewoon een aantal keer in de week werken en zat ik elke dag van negen tot drie op school. Met al deze leuke dingen begon ik te merken dat ik school steeds minder interessant ging vinden. Ik merk nu ik steeds meer van de wereld ga zien, school saaier wordt. De hele dag met mijn neus in de boeken vind ik fijn, maar er zijn zoveel leukere dingen. Het is nog even 2 schooljaar doorbijten en dan mag ik studeren. Het zal het waard zijn, hoop ik.

De aankomende periode ga ik proberen wat meer rust te pakken en wat langer te slapen. Rust, reinheid en regelmaat zijn onwijs belangrijk. Al vergeet ik dat nog weleens. Maar nu ik dit schrijf is het alweer elf uur ‘s avonds en moet ik er morgen weer vroeg uit. Okay, dan zal ik morgen beginnen met rustig aan doen.

Best friend

“Oh mijn god, hij raakte mij aan. Ik ga dit moment nooit meer vergeten!” Back to reality. Een realiteit die bijna geen realiteit meer lijkt te zijn. Het voelt onwerkelijk dat ik hier sta, waar heb ik dit aan verdiend? Ik vraag het me steeds maar weer af. Dankzij een vriend kon ik mee naar de première van de film Fury. Ik was daar als zijn cameraman en hij stond daar om mensen te interviewen. Stiekem was mijn grootste drijfveer om mee te gaan dat Logan Lerman aanwezig zou zijn bij deze première. Hij vertolkte de rol van Charlie in de film ‘The Perks of being a wallflower’. Een boek dat veel voor mij heeft betekend en waar ook mijn blog naar vernoemd is.

logan-2

Toen Logan bij ons kwam staan op de rode loper, voor een paar vragen stond hij zo dichtbij dat ik een hand op zijn schouder had kunnen leggen. Helaas is dat nou eenmaal niet zo professioneel. In feite was ik helemaal niet zo heel veel anders dan de meisjes die daar stonden te lachen, te huilen en te schreeuwen. Voor mij was het alleen al een eer om deze acteur eens in het echt te zien. Hij was precies zoals ik mij altijd voorgesteld had. Voor de zoveelste keer dit jaar leek de cirkel weer rond te zijn, weer iets afgesloten wat in het verleden zoveel voor mij betekende.

Maar nog steeds vraag ik mij elke dag af: Waar heb ik dit allemaal toch aan verdiend?

Deze maand heb ik gefilmd wat ik allemaal heb gedaan! Klik hier om de video te zien.

Share this:

About Author

Wallflower

Hjalmar. 18. Wallflower. Enthousiast. Leergierig. Schrijver. “Be who you are and say what you feel because those who mind don't matter and those who matter don't mind.”

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>