26

jul

2014

Het leven van een ander…

Met de muziek van een singer-songwriter in mijn oren zit ik hier in een park, een die ligt in een grote stad. De zon schijnt en voor velen is het nu tijd voor lunch. Zo ook voor mij, met een sandwich in mijn hand kijk in naar de mensen die hier zijn. Mannen in pakken, mensen die hardlopen, vrouwen in mantelpakjes, rondhangende jongeren en een ouder echtpaar. Ieder van hen lijkt hier voor zijn of haar rust te komen, even ontsnappen uit de dagelijkse drukte of om de mensen te zien waar ze graag bij zijn. Dat zal ook wel de magie van een park zijn, een plek om te doen wat je wilt, maar toch in de open lucht. Ik vind het fascinerend om hier naar mensen te kijken en te bedenken wat zij met hun leven doen.

Op een bankje aan de andere kant van de vijver zie ik een vrouw zitten, ze draagt een getailleerde donkere jurk. Een jurkje waar ze waarschijnlijk veel te veel voor betaald heeft, net zoals haar schoenen. Het staat wel professioneel, dat kan ik haar nageven. Deze vrouw lijkt haar leven op een rijtje te hebben. Ik denk dat zij vast een belangrijke baan heeft bij een advocatenkantoor. Tijdens haar studietijd heeft ze een knappe man aan de haak geslagen. Na een jaar waren ze getrouwd. En weer een jaar later kregen ze een zoontje. Nu zit ze hier in haar mantelpakje, met haar stokbrood, te genieten van haar rust.

Een ouder echtpaar loopt hand in hand onder de bomen door langs de vijver. Na zoveel jaren nog zo innig verliefd. De nagels van de vrouw zijn perfect rood gelakt en haar hand rust in die van haar man. De jaren zijn op hun gezicht te tellen, zij hebben dingen gezien, dingen meegemaakt. Veel zeggen ze niet, af en toe wisselen ze een blik uit. Een blik vol liefde. Zij hebben ondervonden wat geluk is, het kunnen delen met een ander.

Terwijl ik dromerig naar het oudere echtpaar kijk loopt er per ongeluk een jongen tegen mij aan. Donker haar, volle wenkbrauwen, wit overhemd. ‘Oh sorry, ik zat niet op te letten.’ Ik ben overrompeldH’Ehh, dat maakt niet uit.’ stotter ik een beetje. De jongen lacht lief en loopt weer verder door. Wat zou ik hem toch graag beter willen leren kennen.

I spent my entire childhood observing people. I still do.

Nu ik al deze mensen zie,voel ik me toch een beetje jaloers. Ik ben heel gelukkig met mijn leven, maar soms verlang ik naar meer. Ik ben gelukkig vanwege de dingen die ik bereikt heb, de mensen die om mij heen zijn en de dingen die ik doe. Maar toch vind ik de levens van al deze mensen een stuk interessanter. Ik vind het dan ook jammer dat ik deze mensen na dit moment waarschijnlijk nooit meer zal zien. Zij hebben geen invloed op de dingen die ik doe en ik geen invloed op de dingen die zij doen. Wij leven langs elkaar heen en zien elkaar op deze plek. Hoe interessant hun leven ook lijkt, ik zal nooit beleven hoe hun leven is. Waarschijnlijk zal ik nooit hun verhalen horen. Het blijft bij de fantasie die in mijn hoofd rond speelt. Net zoals die mensen zal ik een leven opbouwen en misschien zal er dan ooit iemand fantaseren over mijn leven. Waarschijnlijk klinkt het dan nog fantastischer dan dat het al is.

Central park-1

Share this:

About Author

Wallflower

Hjalmar. 18. Wallflower. Enthousiast. Leergierig. Schrijver. “Be who you are and say what you feel because those who mind don't matter and those who matter don't mind.”

 


2 Responses

  • julie

    Mooi geschreven Hjalmar. Ik zag de link via je moeders facebook

  • Sven

    Wat mooi dat je ook hierover schrijft.
    Ik heb al een aantal van je blogs gelezen en ze raken mij erg moet ik zeggen. Ik vind het knap van je dat je met zoveel gevoel schrijft!

    Ga zo door!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>